آرزو می کنیم،آرزوهای کوچک و بزرگ.آرزوهایی که گاه رنگ خیال می گیرند.

آرزو کردن را از کودکی آموختیم.جلوی در مغازه به پهنای صورتمان اشک می ریختیم

و آرزو می کردیم که ای کاش پدر و مادرمان این اسباب بازی را برایمان بخرند.

وقتی کوچک بودیم بسیار آرزو می کردیم و زودتر از آنچه فکر کنیم از خیرش می گذشتیم

و سراغ آرزوی دیگری می رفتیم.

در کودکی می دانستیم که راه دستیابی به آرزوهای کوچک مان،گریه کردن است

حال آنکه اکنون نمی دانیم از کدام راه برویم تا به آرزوهایمان برسیم....

عروسکش را خیلی دوست دارد با اینکه دیکر بزرگ شده است,

با اینکه آن را بالای قفسه کتابهایش گذاشته و دور از دسترس است,

خیلی دوستش دارد و همیشه با او حرف میزند.,

چون او هم معنی تنهایی را می فهمد.....

آخرش یک روز دستت رو باز میکنی میبینی نیست.

قطره قطره چکیده بی آنکه بفهمی ,اما دستت پراز خاطره است....

پرنده با ناراحتی رویش را از او برگرداند.

مرد در قفس را باز کرد و گفت:(( تو هم امشب آزاد می شوی ))

پرنده با خوشحالی از قفس بیرون پرید و در آسمان پر ستاره پر کشید.مرد خابید.

در خواب پرنده را دید که می گفت:(( تو هم آزاد می شوی.))

آشنای لحظه هایم هست او بیگانه نیست,

با غزل آمد مرا خاکستر عشقش نمود,

شمع سوزانش شدم اما چرا پروانه نیست....

این اسمش تقدیره.

آن دلیبی که به هر گنچه دلش می لرزد"

بهتر آن است که بر صحن گلستان نرود.....

از پشت پلک پنجره ترنم باران را

نگاه کن

رقص برگ هارا زیر باران روی دیوار سکوت شب

شب, دیگر خاموش است.......

آن گونه که یک باغبان، بوستانهای سرسبز و گلهای شاداب تربیت می کند،

و آن گونه که یک کشاورز نمونه، مزرعه خود را به بهترین صورت مطلوب درمی آورد،

و آن سان که یک اسب سوار، اسب خودش را به حرکتهای مناسب و بجا و

انعطاف پذیری درمواقع مختلف و لازم، عادت می دهد،

انسان هم باید به عنوان باغبان دل و جان، به تربیت «خویش» بپردازد.

مگر همیشه باید به دیگران تذکر داد؟ خودمان که محتاج تریم.

    بیا در کوچه باغ شهر احساس         شکست لاله را جدی بگیریم

            اگر نیلوفری دیدیم غمگین               برای قلب پر دردش بمیریم 

                  بیا در کوچه های تنک غربت           برای هر غریب سایه باشیم

                        بیا هر شب کنار ساحل رود                برای پیچکی همسایه باشیم 

                               اگر صد بار قلبی را شکستیم               بیا یکبار با احساس باشیم

همیشه سبز می خشکد             همیشه ساده می بازد

                همیشه لشگر اندوه                 به قلب ساده می تازد