آن گونه که یک باغبان، بوستانهای سرسبز و گلهای شاداب تربیت می کند،

و آن گونه که یک کشاورز نمونه، مزرعه خود را به بهترین صورت مطلوب درمی آورد،

و آن سان که یک اسب سوار، اسب خودش را به حرکتهای مناسب و بجا و

انعطاف پذیری درمواقع مختلف و لازم، عادت می دهد،

انسان هم باید به عنوان باغبان دل و جان، به تربیت «خویش» بپردازد.

مگر همیشه باید به دیگران تذکر داد؟ خودمان که محتاج تریم.